امروزه يافتن و خريدن يك كامپيوتر كيفي كه مجهز به تراشه Wi-Fi نباشد، كاري دشوار است، دكمهاي كه به كاربران كامپيوترهاي همراه اجازه دستيابي به اينترنت را فارغ از مكاني كه كاربر در آن حضور دارد ميدهد. بدينترتيب از اتاق غذاخوري، اتاق نشيمن و يا كافيشاپ ميتوان به اينترنت وصل شد.
عموم مردم بهWi-Fi به عنوان يك ايستگاه مركزي كاري كه ميتواند ارتباط را بين چندين كاربر بهطور يكسان به اشتراك بگذارد علاقمندند. البته با اين محدوديت كه فاصله كاربران براي محيط داخلي (indoor) كمتر از 100 متر و براي محيط خارجي(outdoor) كمتر از 400 متر باشد. اما استاندارد جديدي معرفي شده است كه عملاً توانايي Wi-Fi را زير سؤال برده است. اين استاندارد معروف بهwimax ميباشد كه باعث ايجاد ارتباطات بيسيم اينترنتي با پهناي باند بالا با سرعتي نزديك به Wi-Fi كه محدوديتهاي آن را هم ندارد يعني تا فواصل بالاي حدود 50 كيلومتر را هم پشتيباني ميكند.
شبكههاي شهري بيسيم با سرعتهاي پهناي باند بالا چندان جديد نيستند، اما تجهيزات خاص باندپهن عمدتاً گران قيمت هستند. در حال حاضر شركتها بهتدريج در حال رسيدن به توافقهايي بر روي جزييات استاندارد wimax هستند كه اين منجر به كاهش قيمت اين تجهيزات خواهد شد.
توافقات صنعتي روي جزيياتي نظير اينكه چگونه سيگنالهاي wimax را رمزگشايي كنيم تا فركانسهايي را ايجاد كنيم كه قابل استفاده باشند و چگونه امكان برقراري ارتباط چندين كاربر تا دستيابي به آن فركانسها را فراهم كنيم، سرانجام به شركتهايي نظير اينتل اجازه خواهد داد تا تراشه كه حاوي قابليت wimax براي استفاده در تجهيزات بيسيم با پهناي باند بالا هستند را بسازند.
و در نهايت انتظار ميرود كه قيمت recieverهاي wimax به حدود 50 تا 100 دلار يعني چيزي حدود قيمت DSLها يا مودمهاي كابلي امروزي برسد و اين يعني ميليونها نفر از كاربران بالاخره ميتوانند از سرويسهاي رايج اينترنت استفاده كند و به آساني از طريق آنتنهاي نصب شده روي بام از هر گوشه شهر به اينترنت وصل شوند.
 |
اگرچه ظهور اوليه wimax در حوزههاي عمومي بوده است، اما با ظهور تدريجي تجهيزات و استانداردها، شاهد موج جديدي از صنايع كوچك و متوسط بيسيم خواهيم بود كه ديگر خطوط گران قيمت 1T1/E نيستند و ايستگاههاي كاري همچنين ميتوانند خدمات خود را در مكانهايي بدون خطوط تلفن هم ارايه دهند و اين يعني دستيابي پرسرعت به اينترنت در نواحي دورافتادهاي كه غالباً هيچ تجهيزات ارتباطي ندارند.
Wimax كه مخفف Woldwide Interoperability for Microware Access ميباشد، كمي فراتر از يك ليست طولاني از مشخصات تكميلي و تخصصي كه نمايشگر تجهيزات بيسيم كارخانههاي مختلف كه ميتوانند با سرعتهاي زياد با هم كار كند، است. اين استاندارد با نام IEEE802.16 نيز شناخته ميشود كه از سال 1990 كاربرد آن شروع شده است و نقطه مقابل فناوريهاي اترنت يا Wi-Fi بوده است. يك واحد انتقالدهنده wimax ميتواند صوت، تصوير و سيگنالهاي اطلاعاتي را در طول فواصل بالاي 50 كيلومتر (با رعايت خط ديد مستقيم) و با سرعتي در حدود 70 مگابيت درثانيه (يعني سرعتي كه براي دستيابي 60 شركت با سرعت خطوط 1T يا صدها كاربر خانگي با سرعت DSL كفايت ميكند) انتقال ميدهد.
اعلان شركت اينتل (در ژانويه 2004) كه موضوع اصلياش در رابطه با wimax بود باعث رونق يافتن سريع اين فناوري و توسعه اين استاندارد شد.
شركت سازنده Centrino قبلاً طي يك ابتكار تراشههاي Wi-Fi را درون كامپيوترهاي كيفي قرار داده بود. اسكات ريچاردسون مدير گروه بيسيم باند پهن شركت اينتل در اين رابطه گفت: <ما دنبال اين بوديم كه آيا ميتوان همه شهرها را با Wi-Fi تحت پوشش اينترنتي قرار داد يا خير و اينكه شايد پوشش اينترنتي دادن يك شهر با تكنولوژي Wi-Fi كار سادهاي باشد اما مشكل از اين قرار است كه مديريت اين شبكه بسياربسيار سخت ميشد و در ضمن Wi-Fi بسيار هم محدود عمل ميكرد.
ريچادسون ميافزايد: ما متوجه شديم كه Wi-Fi نيازمند اين است كه فراتر از يك تكنولوژي حامل رفتار كند و در ضمن از طيف وسيعي از تواناييها هم بهرهمند شود.
مسلماً wimax كه ميتواند در فواصل دورتر و تحت بازه وسيعي از فركانسها كار كند، ايدهآل خواهد بود. پس اينتل شروع به طراحي پردازندههاي ارتباطي براي كار، تحت اين فركانسها (از 2 تا 11 گيگاهرتز يعني ناحيه اصلي كه توسط Wi-Fi استفاده ميشود، امواج مايكرويو و انواع مخصوصي از رادارها) نمود و اولين تراشه را در ماه سپتامبر توليد كردند و سپس شروع به ايجاد و گسترش اتحاديهاي به نام اتحاديه wimax نمودند تا محصولات مختلف كارخانهها را در اين مورد تأييد كند و مدعيان و پيشگامان اين تكنولوژي را مشخص سازند.
همچنين Intel Capital، يكي از بخشهاي اصلي شركت اينتل، شروع به سرمايهگذاري در چندين شركت نمود تا بتواند wimax را تبديل به وسيله سودآور نمايند و از آن به بهترين شيوه استفاده كند.
شركت speakeasy در سياتل، يكي از اين شركتهاست و البته ميتواند يكي از اولين از گسترشدهندگان بازار wimax باشد.
اين شركت در سال 1994، به عنوان يك كافينت تأسيس شد تا ارتباطات فوقالعاده سريع DSL را براي بازيگران كساني كه بازيهاي كامپيوتري مفصل online انجام مي دادند يا متخصصيني كه در منزل كار ميكردند، فراهم آورد اما بهخاطر اينكه DSL هم تحت خطوط تلفن كار ميكند، در نتيجه يك محدوديت ذاتي را با خود به ارث برده است. مثلاً حدود 30 درصد از اهالي شهرهايي كه از خدمات شركت Speakeasy استفاده ميكنند از مراكز اصلي تلفن دور هستند. به نقل از يكي از مديران اين شركت، همين دوري افراد از مراكز اصلي تلفن مهمترين محرك براي اين شركت بود تا به دنبال شيوهها و روشهاي جديدي باشد و به همين علت، اكنون wimax مهمترين و استراتژيكترين پديده براي تجارت آنها است.
Speakeasy شروع به آزمايش و بررسي فني تجهيزات wimax با استفاده از تراشههاي اينتل نموده است و اميدوار است تا اواسط سال 2005 مشتريان زيادي را به خود جلب كند.
اگر چه ضرورت استفاده از wimax براي مصرفكنندگان، كسب و كارها و مردم در نواحي دورافتاده و صعبالعبور براي داشتن يك دسترسي خوب و موفقيتآميز و پرسرعت به اينترنت كاملاً واضح و مبرهن است، اما اين اتفاق هم يك شبه هم رخ نخواهد داد.
|
در نهايت انتظار ميرود كه قيمت recieverهاي wimax به حدود 50 تا 100 دلار يعني چيزي حدود قيمت DSLهاي امروزي يا مودمهاي كابلي امروزي برسد و اين يعني ميليونها نفر از كاربران بالاخره ميتوانند از سرويسهاي رايج اينترنت استفاده كند و به آساني از طريق آنتنهاي نصب شده روي بام از هر گوشه شهر به اينترنت وصل شوند. |
و همين مسأله احتمالاً باعث ميشود مدت زماني طول بكشد تا صنايع به سود اقتصادي اين فناوري دست بيابند و آن را عمومي كنند. پس هنوز هم ساختن شبكهاي از اتصالدهندهها با ارزش است. ريچاردسون ميگويد: مردم فكر ميكنند كه شما ميتوانيد تنها يك برج و برج فرستنده اصلي wimax را روي تپهاي در اطراف شهر قرار دهيد و با آن اينترنت همه شهر را تأمين كنيد. اما اين همه مسأله نيست، در اينجا هم دقيقاً مانند شبكههاي تلفني با افزايش تقاضا ما مجبور به اضافه كردن برجهاي جديد هستيم. اما شركت Tower stream، شركتي كه قصد اضافه كردن wimax را به سرويسهاي خود دارد، اعلام نموده كه اين مشكل بدين شيوه حل ميشود كه ميتوان بر روي ساختمانهاي بلند در شيكاگو، نيويورك، بوستون و شهرهاي ديگر، انتقالدهندههاي ويژه wimax را نصب كرد و از يك اينترنت پرسرعت با ساختاري بيسيم بهرهمند شد. ساختاري كه مطمئناً بسيار ارزانتر از سيم، فيبرنوري و كابل تمام خواهد شد.
منبع : ماهنامه شبکه