شعری از فرزانه شیدا

[fsheida]

[]

[]

[]

.com

[]

[]

.com

[]

[]

.com

[]

[]

.ir

 ویرایش : Aria

شمع دل

گرچه  میسوزم چو شمعی  درمیان  عشق  تو

گر که سوزان ،آب داغی گشته دل، سوزان تو

لیکن از این  سوختن ، این آب کردن های دل

همچنان  یک عاشقم ،   آن عاشق  حیرا ن تو

روزو شب طی میشود ، این دیدگان مانده  براه

روزگارم  در   دم  ء دلواپسی  ...  تار و  سیاه

آسمانء سینه      بارانی  ...  ولی  آتش    بدل

میکشم  خود را، دراین دنیا ، ولی زار  و  تباه

گرچه هردم  شعله ای   دیگر زنم  بر شمع  دل

گر به نزد  هرکسی از اشک ء دل  گشتم  خجل

گر  ندیدم  بعد   تو  ....   شادی   دنیا  را   دمّی

بازهم   وامانده    پایم ...  مانده   اندرلای و گِل

بازهم  درمانده  ماندم ، بی تو  با خود چُون کنم؟!

با چه  تدبیری   ز دل  ... عشق  ترا  بیرون کنم

لیکن این  دل، درمیانء آتشی،   آخرمرا پرهیز داد

گفته میمرد   اگر ،  اندوه ء او    افزون    کنم!!! 

زین سبب  پا میکشم  افسرده  دل   در  روزگار

میشوم در  عشق تو...عاشق  دلی مجنون و خوار

بازهم  دل ازتو  میگوید ، به تو دلبسته است!!!

وای ازاین  شیدا دلم ، زین سرنوشت  نابکار!!!

سروده ء فرزانه شــیدا

یکشنبه 23 دی ماه سال 1386 

 

[fsheida]

باران  بیچاره دلم که  مانده در باران بود در بارش لحظه های غم ویرا ن بود  بیچاره دلم که همره  ابر گریست هر بار که سینه ی سما  گریان بود دوشنبه 13 خرداد 1387 فرزانه شیدا شــیدا چو مست از باده ی دنیا ســرودم با دلی رسوا اگر گفـــتم درونــم را بدون   لحــظه ای پروا بوّد شــاهد خــدای ما  در این  گنبدگه   رویـا همـیشه بوده ام شــیدا    همـ-یشه بوده ام شـیدا   ف.شیدا    دوشنبه 13 خرداد 1387        ساقی       در این شـ-بهای غـمناکی   ز مردن کی کنم بـاکی؟!   بــباراز باده بر جامــم     براین عاشــق دل خـاکی    چو شد دل مست وحیرانش چه سوزد دل زهجرانش   به ســـیل  اشک ها آخر   رســــد اشــ-کم  بدامانش   بخوان در مستى ا م ساقى، شبی تا صـبح و  آفـاقی   که بر  شاخ وجــ-ود  دل ، ز عشـقم   مانده اوراقـی     پنجشنبه 16 خرداد 1387   ف.شیدا

[]

[]

.com

[]

.com

[]

.com

[]

.ir

 ویرایش : Aria

شمع دل

گرچه  میسوزم چو شمعی  درمیان عشق  تو

گرکه سوزان ،آب داغی گشته دل، سوزان تو

لیکن از این  سوختن ، این آب کردن های دل

همچنان  یک عاشقم ،   آن عاشق  حیرا ن تو

روزو شب طی میشود، این دیدگان مانده براه

روزگارم  در   دم  ِدلواپسی  ...  تار و  سیاه

آسمان سینه    بارانی  ...  ولی   آتش    بدل

میکشم  خود را، دراین دنیا ، ولی زار و تباه

گرچه هردم  شعله ای  دیگر زنم بر شمع  دل

گر به نزد هرکسی از اشک ء دل  گشتم  خجل

گر  ندیدم  بعد  تو  ....  شادی   دنیا  را   دمّی

بازهم   وامانده   پایم ... مانده   اندرلای و گِل

بازهم  درمانده ماندم ، بی تو  با خود چُون کنم؟!

با چه  تدبیری  ز دل  ... عشق  ترا  بیرون کنم

لیکن این  دل، درمیان آتشی، آخرمرا پرهیز داد

گفته میمرد   اگر ،  اندوه  او   افزون    کنم!!! 

زین سبب  پا میکشم  افسرده  دل   در  روزگار

میشوم در  عشق تو...عاشق  دلی مجنون و خوار

بازهم  دل ازتو  میگوید ، به تو دلبسته است!!!

وای ازاین  شیدا دلم ، زین سرنوشت  نابکار!!!

سروده ی  فرزانه شــیدا

   یکشنبه 23 دی ماه سال 1386 

پر پرواز

دراین ویرانه سامانی

که کس کس را نمیداند

دلم از درد می میرد

تنم از غصه می نالد

دگر در کنج رویایم مرا

تاب و توانی نیست

دلم پرواز میخواهد

که رنگ تازه ای دارد

توهم این قلب ویران را

به کنج غصه ها منشان

که مرغ سینه ی ما را

سرای دیگری باید!

مرا در آبی روحم

هزاران بال پرواز است

بیا بگذار مرغ ِدل

پر پرواز بگشاید

پر پرواز بگشاید!

[Aria]

ضمن خوش آمد گویی باید عرض کنم که نوشتن آدرس ایمیل و وب سایت و وب لاگ در پست ها خلاف مقررات انجمن هست
لطفا رعایت فرمائید دوست خوب من
شما برای معرفی و تبلیغ سایت و وبلاگتون میتونید در بخش تبلیغات کاربران این کارو انجام بدید
موفق باشید