سلام دوستان

در این تاپیک:

شعر و متون روی قبر...

اشعار روی اعلامیه فوت...

وصیت نامه...

قرار میگیره. خوشحال میشم شما هم شرکت کنید و بنویسید.

وقتی که من مردم:

من را در تابوتی سیاه بگذارید تا همگان بدانند زندگی سیاهی داشتم
چشمانم را باز بگذارید تا همگان بدانند هنوز هم چشم به راه هستم
دستانم را باز بگذارید تا دیگران بدانند به خیلی چیز ها دست نیافتم
دهانم را باز بگذارید تا دیگران بدانند حرف هایی بر لبانم خشکیده اما به لب نیاوردم...

الا ای رهگذر منگر چنین بیگانه بر گورم

چه میخواهی چه میجویی در این کاشانه ی عورم

چسان گویم چه میجویی حدیث قلب رنجورم

از خوابیدن

در زیر سنگ و خاک و خون خوردن

نمی دانی چه میدانی که اخر چیست منظورم؟

تن من لاشه ی فقر است و من زندانی زورم

کجا میخواستم مردم حقیقت کرد مجبورم

فتادم در شب ظلمت به قعر خاک پوسیدم

ز بس کی با لب محنت زمین فقر بوسیدم

همان دهری که با پستی بسندان کوفت دندانم

به جرم اینکه انسان بودم و میگفتم انسانم

کنون ای رهگذر

در قلب این سرمای سرگردان

به جای گریه بر قبرم بکش با خون دل دستی

که تنها قسمتش زنجیر بود از عالم هستی

به فرمان حقیقت رفتم اندر قبر با شادی

که تا بیرون کشم از قعر ظلمت

نعش آزادی !!

*************************************

سلام........

این قبر اگر چه تاریک است

اگر چه سنگی سیاه بر پیشانی دارد

اگر چه وقتی واردش می شوی دلت می گیرد

اگر چه چشمان زیبایت را می آزارد

اگر چه .........

اما آنکه دلش در این قبر آرمیده دوستتان دارد

و اکر یک شب نوشته هایتان را نخواند

دلش برایتان تنگ می شود

بر روی سنگ قبرم ننویسید نامش ( ) بود بنویسید نامش دیوانه بود

بر روی سنگ قبرم ننویسید که عاشق بود بنویسید اخلاقش بچه گانه بود

بر روی سنگ قبرم ننویسید که چه رنجهایی را تحمل کرد بنویسید دروغگو بود

بر روی سنگ قبرم ننویسید در جوانی مرد بنویسید پیر شده بود پیر جوانی

بر روی سنگ قبرم ننویسید تنها بود بنویسید بهترین دوستش تنهایی بود

بر روی سنگ قبرم ننویسید عشق در وجود او نبود بنویسید وجود او عشق بود

بر روی سنگ قبرم ننویسید عاشق باران بود بنویسید باران موثر ترین داروی او بود

بر روی سنگ قبرم ننویسید که کم تحمل بود بنویسید مشکلاتش بیش از اندازه بود

بر روی سنگ قبرم ننویسید روزای آخر غمگین بود بنویسید شاد بود مرگش فرا رسیده بود

بر روی سنگ قبرم ننویسید از دوری یار مرد بنویسید از عشق یار مرد

بر روی سنگ قبرم ننویسید که روز تولدش مرد بنویسید که هرگز متولد نشد

************

بنویسید بعد مرگم روی سنگ

آنکه اینجا در زیر این سنگ هم آغوش با خاک شده

عاشقی دل خسته بود

عاشقی که عشقش را هیچ گاه فراموش نکرد

عاشقی که عاشق او بود...

بنویسید بعد از مرگم روی سنگ

آن که خاک را نقاب چهره اش کرده

عاشق کسی بود که او را از بحر غم نجات داده

و فرشته ی نجاتش تنها او را یک دوست می دید نه یک معشوق...

************

سنگ قبرم را نميسازد کسي

مانده ام در کوچه هاي بي کسي

بهترين دوستم مرا از ياد برد

سوختم خاکسترم را باد برد

************

بنویسید بعد مرگم روی سنگ * با خطوطی نرم و زیبا و قشنگ

اینکه اینجا خفته در این گور سرد * بودنش را هیچ کس باور نکرد

************

چندان بخورم شراب کاین بوی شراب

آید ز تراب چون روم زیر تراب

گر بر سر خـاک من رسد مخموری

از بوی شراب من شود مست و خراب

************

بر حاشیه برگ شقایق بنویسید

گل تاب فشار در و دیوار ندارد

************

چو بر خاکم بخواهی بوسه دادن

رخم را بوسه ده کاکنون همانم

************

چو رخت خویش بر بستم از این خاك همه گفتن با ما اشنا بود

ولیكن كس ندانست این مسافر چه كفت و با كه گفت و از كجا بود

************

مرغ دل پر میند تا زین قفس بیرون شود جان بجان امد توانش تا دمی مجنون شود

کس نداند حال این پروانه دلسوخته در بر شمع وجود دوست اخر چون شود

************

بر سنگ مزارم بنویسید آشفته وسرد و خاموش

همه دنیا كرده اند مرا فراموش فراموش

************

نیه باخرسان منم کیمی - من باخاردم سنین کیمی - یاتاجاقسان منم کیمی - باخاجاقلار سنین کیمی!

( روی قبرم بنویسید!)

************

تا بودم ای رفیق ندانستی که کیستم

روزی به سراغ حال من آمدی که نیستم

************

هذا جنایه ابی و ما جنیت ابدا

(این جنایه پدرم است و من هرگز جنایت نکردم)

************

اگر به خانه من آمدی

برای من ای مهربان ، چراغ بیار

و یگ دریچه که از آن

به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم!

************

مردن آن نیست که در خاک سیاه دفن شوم

مردن آن است که از خاطر تو با همه خاطره ها محو شوم

************

چون مرده شوم خاک مرا گم سازید

احوال مــرا عبرت مــردم سازید

خاک تن من به باده آغشته کنید

وز کـالبدم خشت سر خم سازید

************

جوان ناکام شادروان جنت مکان خلد آشیان

************

افسرده دلی خسته در این خلوت خاموش

او زاده غمهای جهان بود گشت فراموش

************

بر سنگ مزارم بنویسید که بیدار نبود

او خفته به خاک از غم بسیار نبود

بر سنگ مزارم بنویسید که هنگام سفر

عاشق شده و در تب دیدار نبود

آنگاه که در گور نهادند مرا

همه دانند به جز قسمت و اجبار نبود

************

گلی بودم چه وقت چیدنم بود جوان بودم چه وقت چیدنم بود

************

برسنگ قبرم بنویسید خسته بود اهل زمین نبود نمازش شكسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید شیشه بود تنها از این نظر كه سراپا شكسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید پاك بود چشمان او كه دائماً از اشك شسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید این درخت عمری برای هر تبر و تیشه دسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید كل عمر پشت دری كه باز نمی شد نشسته بود


************

وقتی که خاکم می کنن ، بهش بگین پیشم نیاد
بگید که رفت مسافرت ، بگین شماره ای نداد

یه جور بگین که آخرش ، از حرفاتون هول نکنه
طاقت ندارم ببینم ، به قبر من نگاه کنه

دونه به دونه عکسا مو بردارید آتیش بزنید
هر چی که خاطره دارم ، برید و از بیخ بکنید

نذارید از اسم منم یه کلمه جا بمونه
نمی خوام هیچ وقت تنمو ، توی گورم بلرزونه

برو آتیش به قلب من نزن ، بذار نگاهت از یادم بره
بذار واسه همیشه قلب من ، چال بشه با من کلی خاطره

************

وصیت نامه ی عشق

مرا در روزی بارانی دفن کنید تا آتش قلبم خاموش گردد و در

طابوتی بگذارید از چوب تا بدانند عشق من مانند چوب خاکستر شد

دستهایم را بر روی سینه ام قرار بدهید تا بدانند همیشه دوست

داشتم کسی را در آغوش بگیرم چشمهایم را باز بگذارید تا بدانند

همیشه چشم انتظار بودم صورتم را رو به غروب آفتاب بگذارید تا

بدانند عشق من غروب کرده و زندگی ام تمام شد . مرا در آفتاب

بگذارید تا بدانند عشق من شعله ور شد


************

یك چند به كودكی ، به استاد شدیم
یك چند ز استادی خود شاد شدیم !
پایان سخن شنو كه ما را چه رسید
از خاك برآمدیم و بر باد شدیم !!


************

فاتحه ای چو آمدی بر سر ی خسته ای بخوان

لب بگشا که میدهد لعل لبت به مرده جان

آنکه به پرسش آمدو فاتحه خواند و میرود

گو نفسی که روح را میکنم از پی اش روان ....

منبع: این طرف اون طرف جمع کردم

گلچین روزگار عجب خوش سلیقه است

می چین آن گلی که به عالم نمونه است



\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/



چه خوش است حال مرغی که قفس ندیده باشد

چه نکوتر آنکه مرغی ز قفس پریده باشد

پر و بال ما ببستند و در قفس گشودند

چه رها چه بسته مرغی که پرش بریده باشد



\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/



دیدی ای دل که خزان با گل و گلزار چه کرد

تیغ طوفان بلا با گل بی خار چه کرد

شعله شمع به آرامی و مظلومی سوخت

داغ آن با دل پروانه بی یار چه کرد



\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/



آدمی را غم همین بس

نام با کام از کف دهد

ورنه

انسان و جاده

عهد دیرین رجعت بسته اند...



\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/



رفتی ز دیده و داغت به دل ماست هنوز

هر کجا می نگرم روی تو پیاست هنوز

آنقدر مهر و وفا بر همگان کردی تو

نام نیکت همه جا ورد زبانست هنوز



\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/



قسم به جامعه ای پاکی که از مهرت به تن دارم

فراموشت نخواهم کرد تا جان در بدن دارم



\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/



رفت آن یار داغ و صد اندوه

به دل داغدار یار نهاد

ما پس ز ماندگان قافله ایم

او به منزل رسید و بار نهاد



\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/**\/\/\/\/



تا ز جان و دل من نام و نشان خواهد بود

غم و اندوه توام در دل و جان خواهد بود

به تو دلبر تر

به ما والا تر

به او عاشق تر

فردوث میراث عاشقان است

و زمین تربتی به پهنای آغوش خدا

زبان الکن

لکن دلم سرشار از دوستی

از محبت

از امید

از آرزوست

تو هم ای دوست

ای نازنین یاور

فارغ از هر اندوه و یاری

خاطره ی آزرده می سازد

دست در دست بفشاریم تنگُ

افسار هر غمی با منطقی بی درک در دست گیریم

وین آدمیزادان نالان

خلعت سر زندگی

از دیار آن همیشه زندگان بخشیم...

دل نوشته های آغاز هر غمی جستوجوگر صبری است که خداوند منان عطا بخش آن است.



@@@@@@@$$$$$$$$$$@@@@@@@



مُردن از شما آغاز نشده؛ بشما نیز پایان نخواهد یافت. این دوست شما به سفر می رفت؛ اکنون پندارید که به یکی از سفرها رفته، اگر او باز نگردد شما به سوی او خواهید رفت.

خرم آن روز کزین غمکده پرواز کنم
از پس مرگ حیاتی دگر آغاز کنم

باغ جان پر گل و من خسته به زندان تنم
زندگی یابم اگر پنجره ای باز کنم

شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت

روی مه پیکر او سیر ندیدیم و برفت

گویی از صحبت ما نیک بتنگ آمده بود

بار بر بست و بگردش نرسیدیم و برفت

بس که ما فاتحه و حرز یمانی خواندیم

وز پیش سوره اخلاص دمیدیم و برفت

عشوه دادند که بر ما گذری خواهی کرد

دیدی آخر که چنین عشوه خریدیم و برفت

شد چمان در چمن حسن و لطافت لیکن

در گلستان وصالش نچیدیم و برفت

همچو حافظ همه شب ناله و زاری کردیم

کای دریغا بوداعش نرسیدیم و برفت

تاپیک جالب و البته تکان دهنده ای هست . چون از سونوشت قطعی ما صحبت می کند . ممنون از دوستان و به خصوص خانم مینا برای احداث این تاپیک .

می دانم که خواهم رفت و ترسی از این رفتن ندارم بلکه خرسندم . چون سفری است بی باز و بنه و آزاد از همه کس و همه جا . اما ترسم اینست که نگذارند در کنارش باشم .

به من خبر دادن اینجا یکی سوتی داده !!!!!! ( به روش نیارین دیگه )

فکر می کردم که اینم کار مینا خانم باشه ولی خوب !!! ظاهراً یه اشتباه خیلی کوچیک پیش اومده SS-:

تاپیک جالب و البته تکان دهنده ای هست . چون از سونوشت قطعی ما صحبت می کند . ممنون از دوستان و به خصوص آقای داسکی برای احداث این تاپیک .

می دانم که خواهم رفت و ترسی از این رفتن ندارم بلکه خرسندم . چون سفری است بی باز و بنه و آزاد از همه کس و همه جا . اما ترسم اینست که نگذارند در کنارش باشم .

بعد از مرگم، یک قرونم خرج نکنید. دعا هم نکنید، چون اگه شما دکتر بودید اول یک فکری به حال سر کچل گنهکار خودتون میکردید. وقتی زنده بودم منو جزو ء آدما حساب نمیاوردید. الان گریه میکنید؟!!!

پدرم بارش باران خدا بود

پدرم حاکم پیمان و وفا بود

پدرم جلوه ایمان و رضا بود

پدرم بر سر ما مرغ هما بود

پدرم در همه حال کارگشا بود

پدرم آیت آینده ما بود